ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ, ΤΟ 14ο ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ Ε.Τ. ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ (ΙΟΥΛΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019):

Όλα τα προηγούμενα τεύχη του e-περιοδικού μας, διαθέσιμα με ένα κλικ, εδώ : http://issuu.com/greekuforeview/

Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ Α.Τ.Ι.Α. ΣΤΗΝ ΑΤΑΛΑΝΤΗ, 2/9/1990.

Ήταν Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου του 1990, όταν μία σειρά από περίεργα φώτα αρχικά εντοπίστηκαν να διασχίζουν τον κεντροελλαδικό χώρο. Οι πρώτες αναφορές έκαναν λόγο για ένα σμήνος 12 με 17 ιπτάμενων αντικειμένων, που εμφανίστηκαν αρχικά επάνω από το βουνό της Πεντέλης, στην Αθήνα, πέρασαν πάνω από την Κεντρική Ελλάδα, και κατευθύνθηκαν βόρεια. Εκεί, καθώς πετούσαν πάνω από τη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική και τελικά την Καβάλα, άλλαξαν πορεία, και κατευθύνθηκαν πίσω ξανά στη νότια Ελλάδα. Αυτή τη φορά το παράξενο σμήνος πετά νότια ως την Πελοπόννησο, όπου και πάλι αλλάζει πορεία προς την κεντρική Ελλάδα. Σε αυτό το σημείο, περίπου στις 9:30 μ.μ., ένα από τα ΑΤΙΑ φαίνεται να έχει δυσλειτουργίες, δεδομένου ότι αλλάζει το χρώμα του σε φωτεινό κόκκινο και ακούγονται μεταλλικοί θόρυβοι. Τότε, κακήν-κακός προσγειώνεται άτσαλα στο λόφο Τυμφρηστό, πλησίον της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία, σε υψόμετρο 726 μέτρων, ακριβώς έξω από το μικρό χωριό Μέγας Πλάτανος, μερικά χιλιόμετρα από την Αταλάντη.
Μόλις το αντικείμενο συνετρίβη, τα υπόλοιπα αντικείμενα που βρίσκονται ακόμα σε σχηματισμό, προσγειώνονται κάθετα γύρω από το πρώτο, σχηματίζοντας κύκλο. Το μέγεθος τους είναι ενός τρακτέρ σε στρογγυλή μορφή, ενώ η παραμονή τους στο λόφο ξεκινά στις 9:30 μ.μ. της Κυριακής και ολοκληρώνεται στις 3:00 π.μ. ξημερώματα της Δευτέρας.


Η σημαντικότερη μαρτυρία από εκείνο το «φωτεινό βράδυ», προέρχεται από τα μέλη της οικογένειας Καραντράτου. «Ήταν σαν χαρταετός που πήγε και χώθηκε μέσα στο φεγγάρι. Μετά γύρισε και έπεσε εκεί κάτω όπου και κάηκε», είπε η 9χρονη Ειρήνη Καραντάτου όπου ζωγράφισε μάλιστα το σμήνος στον δημοσιογράφο του περιοδικού Ταχυδρόμος, κο Βασίλη Καββαθά. «Τέτοιο φως δεν είχα ξαναδεί στην ζωή μου!», αναφώνησε η μητέρα, πριν ξεκινήσει να περιγράφει λέξη προς λέξη αυτά που βίωσε : «Μετά από 15 λεπτά, άκουσα τρεις διαδοχικές εκρήξεις, και στον ουρανό εμφανίστηκε ένα κόκκινο αντικείμενο, πολύ μεγαλύτερο από τα προηγούμενα, που έμοιαζε να έχει πάρει φωτιά ή να έχει πάθει βλάβη. Ενώ το κοιτούσα, αυτό έπεσε στο έδαφος, στο διπλανό λόφο, που απείχε ένα χιλιόμετρο από εμάς. Μετά τη πτώση του το αντικείμενο έβγαζε μαύρο καπνό, σαν λάστιχα που καίγονταν. Έπειτα από λίγο ήρθαν, πετώντας με μεγάλη ταχύτητα, άλλα μικρότερα και περικύκλωσαν το μεγάλο. Προσγειώθηκαν σχηματίζοντας κύκλο γύρο από το αρχικό, φωτίζοντας έντονα την περιοχή. Έμοιαζε, να έχουν σχηματίσει ένα προστατευτικό τείχος, που εμπόδιζε την φωτιά να απλωθεί στις γύρω καλαμιές, και από εκεί στα πεύκα. Από ότι φάνηκε το πρωί πριν την αναχώρησή τους, κάτι είχαν ρίξει στην περιοχή της συντριβής, γιατί ο τόπος ήταν υγρός και οι καλαμιές κολλούσαν.»
«Στεκόμασταν και παρακολουθούσαμε. Ο άντρας μου φοβήθηκε μήπως έρχονταν προς τα εμάς. Άρπαξε το δίκαννο και κίνησε προς το μέρος τους, για να τα βλέπει καλύτερα. Μπροστά από το φλεγόμενο αντικείμενο φάνηκαν να περνούν κάποιες σκιές, αλλά δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε αν ήταν άνθρωποι ή κάτι άλλο. Κάτι έκαναν μέσα στον φωτεινό κύκλο, που είχαν σχηματίσει γύρω από το μεγάλο αντικείμενο. Παρέμειναν εκεί περίπου από τις δέκα το βράδυ της Κυριακής μέχρι τις τρείς τα ξημερώματα της Δευτέρας.»
Το πρωί το μόνο που υπήρχε ήταν λίγος καπνός, ενώ το έδαφος όπου έγινε η προσγείωση και η γύρω χαμηλή βλάστηση είχαν καεί. Η κα Καραντράτου, βρήκε κάποια εξαρτήματα μηχανισμού και ένα σπογγώδες υλικό. Κοντά στο σημείο αυτό βρισκόταν ένα πεύκο, με τον κορμό του καμένο σε χαμηλό ύψος. Όταν ο άντρας της επιχείρησε να πιάσει το πεύκο, στο χέρι του εμφανίστηκαν μικρές φουσκάλες, σαν να είχε καεί. Στην περιοχή της προσγείωσης υπήρχαν επίσης κυκλικές τρύπες στο έδαφος, με βουναλάκια χώματος γύρω από το άνοιγμα κάθε τρύπας. Εκεί εντόπισαν και παρέδωσαν στο τοπικό Αστυνομικό Τμήμα ένα παράξενο αντικείμενο: ένα κυκλικό εξάρτημα με δυο διαμετρικά αντίθετες κεραίες και χαραγμένο επάνω του ένα σχήμα που θύμιζε κεραυνό.
Με το περιστατικό ασχολήθηκε ο τότε διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Φθιώτιδας, κος Πανέτσος. Ενημέρωσε προσωπικά τον αντιεισαγγελέα κο Ζησιμόπουλο, ο οποίος παρήγγειλε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για την υπόθεση. Στα αντικείμενα που παραδόθηκαν από τους μάρτυρες προστέθηκαν διάφορα μεταλλικά κομμάτια και ένα στρογγυλό μεταλλικό πλαίσιο από καλώδια. Όλα αυτά μεταφέρθηκαν στην αεροπορική βάση της Τανάγρας. Οι υπάλληλοι της πολεμικής αεροπορίας που πήραν τα αντικείμενα από την περιοχή της συντριβής, έγραψαν στην αναφορά τους, ότι τα συντρίμμια δεν ήταν τίποτε το αξιόλογο, και πιθανώς να ήταν από ένα πολεμικό αεροπλάνο. Αλλά η επιτροπή του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας της πολεμικής Αεροπορίας (ΚΕΤΑ-ETHM) με έδρα το στρατόπεδο της Άνω Γλυφάδας, που κατέβηκε και εξέτασε το τι βρέθηκε στην Αταλάντη, είχε διαφορετική άποψη. Στις 19 Οκτωβρίου του 1990, το πόρισμα τους ανέφερε: «Πιστοποιούμε ότι το εν λόγω αντικείμενο έκαψε το χορτάρι και τους θάμνους σε μια ακτίνα 200 μέτρων. Τα συντρίμμια που συλλέχθηκαν είχαν ως εξής: Κομμάτια ενός θηλυκού βύσματος 11 εκατοστά στη διάμετρο, φτιαγμένο από χαλκό και με αραβικούς αριθμούς στο κέντρο του. Μία σειρά ενός multipin καλωδίου φτιαγμένο από χαλκό, συνδεδεμένο με προαναφερθέν βύσμα. Ο μονωτής αυτών των καλωδίων έγινε από ένα μετάξι, όπως το ύφασμα και το τεφλόν. Ένα καμένο ελαστικό κυκλικό κάλυμμα. Ένα δαχτυλίδι από χάλυβα. Τρεις μπάρες από χάλυβα 10 εκατοστών η κάθε μία. Στην κάτω μεριά δύο ρυθμιστές με το ελληνικό γράμμα Φ στην βάση τους.»
Επίσης, η έκθεση βεβαίωνε ότι: «Τα συντρίμμια που βρέθηκαν, ήταν γήινης προέλευσης, δεδομένου ότι υπήρχαν αριθμητικές και αλφαβητικές ενδείξεις. Ήταν παλαιάς τεχνολογίας, πιθανά κομμάτια ενός παλαιού δορυφόρου. Αυτό το συμπέρασμα βασίστηκε στις μετρήσεις, την καλωδίωση και την κατασκευή. Ο δορυφόρος πρέπει να είναι από την Ευρώπη ή την πρώην Σοβιετική Ένωση, δεδομένου ότι μόνο σε αυτές τις περιοχές του κόσμου το μετρικό σύστημα είναι σε μέτρα και εκατοστά. Σχετικά το γράμμα Φ, είναι από τη Σοβιετική Ένωση δεδομένου ότι εκείνη η χώρα χρησιμοποιεί το ελληνικό αυτό γράμμα στο κυριλλικό αλφάβητό της και επίσης έχει την τεχνολογία για μια τέτοια συσκευή.»
Ο καθένας θα τελείωνε κάπου εδώ την ιστορία της συντριβής στην Αταλάντη, αφού οι πειστικές εξηγήσεις είχαν δοθεί. Όμως, ο Σωκράτης Αικατερινίδης εντόπισε ότι όλη η υπόθεση ήταν γεμάτη από ανακρίβειες και παραλείψεις, τα οποία δεν παρέλειπε να γράφει σε μεταγενέστερα άρθρα του σε περιοδικά και να αναφέρει σε ραδιοφωνικές εκπομπές ως καλεσμένος. Η συγκάλυψη ενός εξαιρετικότερου γεγονότος ήταν εμφανής…
Το περιβόητο πόρισμα που όριζε ότι τα συντρίμμια ανήκαν σε παλιό δορυφόρο δεν ήταν προϊόν σοβαρής έρευνας. Κανείς δεν αναρωτήθηκε ποτέ ότι εάν μιλάγαμε για δορυφόρο θα μιλάγαμε επίσης για κρατήρα στο σημείο και για μεγαλύτερα διάσπαρτα κομμάτια. Και κρατήρας δεν υπήρχε. Ούτε περισσότερα και μεγαλύτερα κομμάτια.
Ύποπτη χαρακτηρίζεται, επίσης, και η παράλειψη στο πόρισμα του ΚΕΤΑ οποιασδήποτε αναφοράς στο σχήμα του κεραυνού που αναφέρθηκε ότι υπήρχε πάνω σε ένα εξάρτημα. Όσο για το γράμμα Φ με τα λοιπά γράμματα στα συντρίμμια της Αταλάντης, ούτε αυτά δεν συσχετίστηκαν ποτέ με τα αντίστοιχα «ελληνικά» του Ρόσγουελ…
Παράξενο χαρακτηρίζεται επίσης το γεγονός, ότι επιφανείς ειδικοί βιάστηκαν να δώσουν ερμηνείες για το παράξενο αυτό φαινόμενο, λες και ήθελαν να κοπάσει η δημοσιοποίησή του όσο τα δυνατόν συντομότερα. Συγκεκριμένα, ο κος Μακρής, διευθυντής του Αστρονομικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, κοινοποίησε στα ΜΜΕ την δική του εκτίμηση χωρίς να επισκεφθεί την περιοχή αλλά και πριν βγουν τα αποτελέσματα της έρευνας του ΚΕΤΑ, δημοσιεύοντας τα εξής: «Μόνο για εξωγήινους δεν πρόκειται. Αυτόν τον καιρό (Σεπτέμβριο του 1990) η τροχιά της Γης περνά κοντά από σμήνος μετεωριτών, τους λεγόμενους Περσίδες. Οι μετεωρίτες αυτοί, μόλις μπουν στην ατμόσφαιρα της γης και σε ύψος περίπου εκατό χιλιομέτρων, λόγω της μεγάλης ταχύτητας αναπτύσσουν μεγάλη τριβή και αναφλέγονται. Έτσι, ο κόσμος βλέπει λάμψεις. Όταν δεν πρόκειται για μετεωρίτες, ενδέχεται να είναι τεχνητοί δορυφόροι. Όσα κομμάτια του δορυφόρου καταστρέφονται, επίσης αναφλέγονται στην ατμόσφαιρα. Τέλος, τα φαινόμενα πιθανόν να οφείλονται και σε ανώμαλες διαθλάσεις ή ανακλάσεις στην ατμόσφαιρα, από φώτα που υπάρχουν στην γη. Ακόμη και τα φώτα μιας σειράς αυτοκινήτων μπορούν να προκαλέσουν ένα τέτοιο εντυπωσιακό θέαμα. Όλα τα άλλα στερούνται σοβαρότητας και οφείλονται στην φαντασία ή σε ομαδική υστερία.»
Ο Αστυνομικός Διευθυντής έγραψε επίσης στην αναφορά του, ότι εκτός από τα άτομα που βεβαίωσαν το γεγονός, υπάρχει επίσης και η αναφορά των αστυνομικών και των κατοίκων από τα γειτονικά χωριά που επιβεβαίωναν την ιστορία. Όμως, ούτε αυτή η γραπτή παραδοχή λήφθηκε σοβαρά υπόψιν. Γιατί αν αναφερόταν εκτεταμένα κάτι τέτοιο, δύο πράγματα θα έπρεπε να συνέβαιναν: Είτε ολόκληρη η περιοχή της Αταλάντης να υπέφερε από μαζική υστερία και παραισθήσεις για εξωγήινους, ή όλα αυτά τα λευκά φώτα να είχαν ανεβοκατέβει στη πραγματικότητα εκεί, για να βοηθήσουν στην επισκευή του πρώτου.
Διάφοροι σκεπτικιστές, λένε ότι το γεγονός έγινε κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου», και ότι όλα μπορεί να ήταν ένα μυστικό πρόγραμμα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, ή ότι οι Αμερικανοί εξέταζαν το νέο εξοπλισμό τους στην Ελλάδα! Βέβαια, ποτέ δεν διέρρευσε μία τέτοια αλήθεια έως σήμερα…
Το πιο παράξενο απ’ όλα, όμως, είναι ότι τα συντρίμμια που συλλέχθηκαν από τους μάρτυρες, τους αστυνομικούς και τους στρατιωτικούς, μετά από το λίγο της παραμονής τους στην βάση της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας στη Τανάγρα, μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στη NASA για περεταίρω έλεγχο και από τότε δεν ξανάκουσε κανείς τίποτα γι’ αυτά. Γιατί μερικά συντρίμμια που δεν θεωρούνταν αξιόλογα μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στη μεγαλύτερη διαστημική υπηρεσία του πλανήτη;

Διαβάστε επίσης:
ΑΤΑΛΑΝΤΗ: ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ROSWELL, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ (Επεισόδιο Paranormal by VICE).